Uchwała Ukraińskiego OUN z 1990 roku zakłada użycie siły zbrojnej względem Polski.


Organizacja mordów, ich przebieg, rozmiary, zasięg terytorialny oraz cele i motywy, jakie tej akcji przyświecały, uprawniają zdaniem pionu śledczego IPN do stwierdzenia, iż na terenie Wołynia w latach 1939–1945 doszło do zbrodni ludobójstwa. Zbrodnie były dziełem Ukraińskiej Powstańczej Armii, wzmocnionej w marcu i kwietniu 1943 roku przez dezerterów z Ukraińskiej Policji Pomocniczej, wspomaganej przez ukraińskie chłopstwo zwane czernią, Samoobronni Kuszczowi Widdiły i Służbę Bezpeky OUN-B.

,,Będziemy dążyli wszelkimi środkami i sposobami do odbudowania ukraińskiego charakteru Zakurzonii (Chełmszczyzna i Podlasie). Ukraina nigdy z tych ziem nie zrezygnuje i w odpowiednim czasie o nie się upomni. Jeżeli Polacy będą się upierać, to Ukraina względem nich bez najmniejszego wahania użyje siły zbrojnej.’’

Uchwała głównego Prowidu OUN z czerwca 1990 roku.

Dużym szczęściem dla Polski jest coraz większa dbałość o historię naszego narodu, również te część historii, która stanowi bolesny cios dla Rzeczpospolitej. Taką historią jest płaszczyzna relacji z Ukrainą. Narodem zaiste dziwnym w wielu aspektach. Narodem, który de facto po przez swoje rozumowanie i podejmowane decyzje wydaje się sam wykluczać z cywilizacji zachodniej. Jednak, należy zauważyć pewien fenomen.

Otóż historia pokazuje nam, że istniała pewna zależność a polegała ona na fenomenie Polskiego bohaterstwa, które wzrastało w narodzie wprost proporcjonalnie do natężenia ucisku, jakiemu byli przez wieki poddawani Polacy. Tak też było na kresach wschodnich, gdzie bestialskie mordy dokonywane przez Ukraińców na Polakach, których najgłośniejszym elementem było ludobójstwo na Wołyniu, wydawały się nie mieć granic okrucieństwa.

Należy przypominać historię, ponieważ obecnie na Ukrainie z członków OUN i UPA czyni się bohaterów walczących o niepodległość Ukrainy. To jednak nie wszystko, coraz częściej wspomina się o odebraniu wschodnich części Polski, głównie Podlasia. Nie jest to optymistyczna perspektywa, ponieważ naród Ukraiński, jeżeli notabene można użyć sformułowania naród względem Ukraińców, jest społeczeństwem nieprzewidywalnym i na wielu płaszczyznach obce są mu cywilizowane formy perswazji i działania.

Jeżeli spojrzymy na relacje Polski i Ukrainy to szybko zauważymy, że wszelkie problemy wynikają przede wszystkim z niedokonanego rozliczenia zbrodni ludobójstwa w czasie II wojny światowej. Trudno o pojednanie oparte na kłamstwie i złudzeniach. Prawda jest również i taka, że władze państwa polskiego do tej pory nie potrafiły zająć zdecydowanego stanowiska w tej sprawie.

Ta wszechobecna bezsilność organów państwowych względem zbrodni ukraińskich na Polakach jest zatrważająca. Dodatkowo uchwała głównego Prowidu OUN z czerwca 1990 roku, w pewnym aspekcie ukazuje nam możliwy przebieg przyszłych wydarzeń w przypadku, gdyby Ukraina wzrosła w siłę militarną.

,,Będziemy dążyli wszelkimi środkami i sposobami do odbudowania ukraińskiego charakteru Zakurzonii (Chełmszczyzna i Podlasie). Ukraina nigdy z tych ziem nie zrezygnuje i w odpowiednim czasie o nie się upomni. Jeżeli Polacy będą się upierać, to Ukraina względem nich bez najmniejszego wahania użyje siły zbrojnej.’’

Uchwała głównego Prowidu OUN z czerwca 1990 roku.

Na zachodniej Ukrainie mordercy z OUN i UPA są czczeni jako bohaterowie walczący o niepodległość państwa. Władze państwowe naszego wschodniego sąsiada mimo protestów Polaków, zgodziły się na postawienie pomnika Stepana Bandery we Lwowie, Drohobyczu i Iwano Frankowsku. Jeżeli spojrzymy na postawienie pomnika Stepana Bandery we Lwowie, które było miastem Polskim, to zauważymy jak bezczelne są władze Ukrainy.

Na koniec naszej dzisiejszej publikacji chcemy przypomnieć, że organizacja mordów, ich przebieg, rozmiary, zasięg terytorialny oraz cele i motywy, jakie tej akcji przyświecały, uprawniają zdaniem pionu śledczego IPN do stwierdzenia, iż na terenie Wołynia w latach 1939–1945 doszło do zbrodni ludobójstwa. Zbrodnie były dziełem Ukraińskiej Powstańczej Armii, wzmocnionej w marcu i kwietniu 1943 roku przez dezerterów z Ukraińskiej Policji Pomocniczej, wspomaganej przez ukraińskie chłopstwo zwane czernią, Samoobronni Kuszczowi Widdiły i Służbę Bezpeky OUN-B.


Autor. Zespół globalne-archiwum.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Fot. youtube.com


 


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.