Wielka Piramida w Gizie świadectwem śladów „starszych bogów” i dziedzictwem dla przyszłych pokoleń.

Udostępnij

Budowniczowie piramid celowo stworzyli obiekt, który miał przekazać dziedzictwo ich cywilizacji przyszłym pokoleniom. Poprzez użycie uniwersalnego języka nauki, a w szczególności matematyki i inżynierii, chcieli zostawić świadectwo swojej rozległej wiedzy w dziedzinie geodezji, geometrii i proporcji harmonicznych. Zdumiewające są osiągnięcia tych ludzi. Nasuwa się, zatem pytanie, skąd właściwie wzięła się ich niesłychana wiedza.

Trzy wielkie piramidy, znajdujące się w Gizie, które wznoszą się pod niebo jak nieśmiertelni strażnicy, pilnujący dzieł nieznanej, odkrywanej dopiero cywilizacji. Do budowy Wielkie Piramidy, największej i zapewne najbardziej tajemniczej z trzech, użyto dwu i pół miliona bloków kamiennych o wadze od dwóch do siedemdziesięciu ton. Zajmuje ona powierzchnię pięciu hektarów, a jej wagę szacuje się na sześć milionów ton.

Liczba ta wydaje się wręcz nieprawdopodobna. Przed powstaniem wieży Eiffla, Wielka Piramida była też najwyższą budowlą wzniesioną przez człowieka. Stanowi ona większą masę kamienia niż wszystkie razem kościoły, kaplice i katedry Anglii zbudowane po narodzeniu Chrystusa. Ten wspaniały pomnik przeszłości jest jednak więcej niż tylko ciekawostką architektoniczną. Stanowi wcielenie kunsztu i wyrafinowania przewyższających wszystko, co później zdołał wytworzyć świat.

W czasie ostatnich dwustu lat ukazały się setki książek, które opisują zagadki związane z Wielką Piramidą. Większość z nich trzeba, niestety, zaliczyć raczej do gatunku fantastyki niż literatury faktu. Autorzy wszystkich tych prac dzielą jednak wspólne przekonanie, oparte na niezbitych dowodach, że budowniczowie piramid posiadali uniwersalną wiedzę o wiele przekraczającą poziom rozwoju nauki, jaki uczeni powszechnie przypisują starożytnym Egipcjanom.

Trudno byłoby w tym miejscu wyliczyć wszystkie zadziwiające cechy Wielkiej Piramidy, jednak wydaje się niezbędne, choć odrobinę przybliżyć ten cud architektury, aby ukazać sposób myślenia jej twórców, ludzi o niezwykłych umysłach. Po pierwsze boki piramidy, mierzące u podstawy średnio 230,36 metra, są tak doskonale zorientowane względem stron świata, że nawet współcześni inżynierowie z trudem mogliby dokonać tak precyzyjnych pomiarów.

Jeszcze bardziej zadziwiający okazuje się obwód podstawy Wielkiej Piramidy. Mówi się, że wynosi on 921,453 metra. Według współczesnych wyliczeń znanego meteorologia Livio Stecchiniego obwód równa się połowie stopnia długości geograficznej, mierzonej na równiku, czyli 1/43 200 obwodu Ziemi. Wydawać się to może fantastycznym wymysłem, nie zapominajmy jednak, że wśród starożytnych Greków istniało niejasne przekonanie o związkach tej piramidy z rozmiarami Ziemi.

Z tego właśnie powodu Napoleon po zajęciu Egiptu w 1798 roku polecił swoim uczonym zbadać budowlę. Większość ludzi jest przekonana, że pomysł odwzorowania powierzchni Ziemi za pomocą siatki południków i równoleżników jest dość nowy. Jeśli zatem okaże się, że informacja o takim podziale została zakodowana w planie Wielkiej Piramidy, trzeba będzie na nowo przemyśleć wiele podstawowych kwestii.

Stecchini wykazał, że starożytni Egipcjanie zdefiniowali rozmiary swojego kraju w stosunku do szerokości i długości geograficznej jeszcze zanim na tron wstąpił pierwszy faraon około 3100 roku przed naszą erą. A teraz spójrzmy w górę, w kierunku szczytu piramidy, który znajduje się bliżej nieba niż dach czterdziestopiętrowego wieżowca. Właściwa wysokość tej budowli, od najniższej do najwyższej warstwy, wynosi 146.59 metra.

Jeżeli obwód podstawy podzielimy przez podwojoną wysokość, otrzymamy liczbę zbliżoną do wartości π: 3.1416. W ten sposób Wielka Piramida w swej formie geodezyjnej stanowi model północnej półkuli naszej planety, w skali 1:43 200. Dodatkowo Wielka Piramida stoi dokładnie w punkcie środkowym największej masy lądowej na Ziemi, zaś przedłużenia jej przekątnych w kierunku północnym zdają się definiować obszar w kształcie trójkąta, zawierający w sobie odnogi Nilu.

Egipt stanowi dla wielu kolebkę geometrii, co sugerują nam pisma starożytnych uczonych, między innymi Diodora Sycylijskiego, Herodota i Platona. Od geometrii zaś tylko krok jest do metrologii, nauki o miarach i wagach. Stwierdzono na przykład, że pojemność skrzyni w Komorze Króla wynosi 1166,4 litra, co stanowi dokładnie połowę objętości zdefiniowanej przez jej zewnętrzne wymiary (2332,8 litra.)

Budowniczowie piramid celowo stworzyli obiekt, który miał przekazać dziedzictwo ich cywilizacji przyszłym pokoleniom. Poprzez użycie uniwersalnego języka nauki, a w szczególności matematyki i inżynierii, chcieli zostawić świadectwo swojej rozległej wiedzy w dziedzinie geodezji, geometrii i proporcji harmonicznych. Zdumiewające są osiągnięcia tych ludzi. Nasuwa się, zatem pytanie, skąd właściwie wzięła się ich niesłychana wiedza.

Samo istnienie Wielkiej Piramidy mówi nam, że starożytni Egipcjanie nie byli głupcami. Niczego w tej budowli nie pozostawili przypadkowi. Wznieśli ją, aby opowiadała historię ich dziejów, by świadczyła, że lud ów odziedziczył naukę, będącą produktem wielu tysiącleci ewolucji i postępu w rozumieniu świata. Przy tej okazji należy przytoczyć opinię znanego badacza tajemnic starożytności, który w taki oto sposób wypowiedział się w kwestii Wielkiej Piramidy oraz Sfinksa.

„Wiedza zawarta w kamieniu, jest wyrazem podziwu dla tajemnic, przekazanych Egipcjanom przez istoty, które ustanowiły świętość tej wyżyny w dobie Czasu Początku, w erze bogów. Niech budowle te będą pomnikiem ku ich pamięci.”

Graham Hancock.

To nie czcze wymysły, Wiele rzeczy wskazuje, że tak właśnie było. Starożytne źródła otwarcie mówią o wielkiej mądrości, która została zapisana w kształtach i proporcjach Wielkiej Piramidy. Na przykład w manuskrypcie zwanym Akbar Ezzeman, przypisywanym arabskiemu podróżnikowi z X wieku o imieniu al-Masudi, który opierał się na zaginionym koptyjskim dziele historycznym, czytamy, że w budowli tej zawarto:

„(…) Mądrości i osiągnięcia w dziedzinie różnych sztuk i nauk a także w nauce arytmetyki i geometrii, aby stały się dziedzictwem dla tych, którzy później będą w stanie je pojąć. Przechowano tam również informacje o obiegu gwiazd i ich pozycji, a także historię i kroniki czasów minionych i tego, co ma nadejść.

Naszym zdaniem istnieją nieodparte dowody, że starożytni Egipcjanie odziedziczyli swą mądrość po dużo wcześniejszej Starszej Kulturze, której udało się przekazać płomień wielkiej wiedzy, zanim przestała istnieć. Niektóre manuskrypty opisują życie Starszych bogów w Egipcie w okresie pomiędzy 12 500 a 9 500 rokiem przed naszą erą. Oni to mieli zbudować Sfinksa i najstarsze megalityczne świątynie Gizy.


Autor. Zespół globalne-archiwum.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Fot. pixabay.com


 

This article has 1 Comment

Pozostaw odpowiedź Serafin Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany.